कविता
कविता
मनाच्या पोकळीत
कधी उदासी घरात
कुणाच्या जगण्यात
स्नेहशून्य परिवारात
बाळांत कळा देत देत
नकळत जन्मास येते
क्षणोक्षणी ती आकार
घेत विकाराला सावरते
ती माझी कविता गाता
कवितेचे गाणे होऊन
आनंदात न्हाऊ घालते
मी निजते कुशीत तिच्या
सुरेखा कटारिया चिंचवड पुणे 33